آن را كه خدا مىداند اگر مىماند از اهل سعادت بود او را به بهشت مىبرد و آن را كه اگر مىماند از اهل شقاوت بود به جهنم مىبرد ، و اين سخن نيز وجهى ندارد زيرا كه قصاص قبل از جنايت معقول نيست ، و بعضى گفته‌اند در بهشت خدمهء اهل بهشتند ، و اكثر گفته‌اند كه از اهل اعرافند كه مقامى است پست‌تر از بهشت . و كلينى ( قدّس سره ) و ابن بابويه ( قدّس سره ) و اكثر محدّثين شيعه را اعتقاد آن است كه حق تعالى در قيامت ايشان را تكليف ديگر خواهد كرد به حسب آن تكليف ، ايشان را مثاب و معاقب خواهد گردانيد موافق احاديث بسيارى كه در اين باب وارد شده ، چنان كه ابن بابويه در خصال به سند صحيح على المشهور روايت كرده از زراره از حضرت باقر ( ع ) كه چون روز قيامت شود خدا حجّت تمام مىكند بر پنج كس ، بر طفلى و بر كسى كه در ميان دو پيغمبر باشد يعنى از بعثت پيغمبر سابق مدت‌ها گذشته باشد و اهل ضلالت غالب شده باشند و حق مخفى شده باشد و پيغمبر ديگر مبعوث نشده باشد مانند زمان جاهليت بسيارى از مردم كه حجّت بر ايشان تمام نشده باشد معذور خواهند بود ، و كسى كه ابتداء بعثت نفهمد و هنوز حجّت قائم نشده باشد ، و ابله كه تميز ميان حق و باطل نتواند كرد كه مستضعف باشد ، و ديوانه كه هيچ نفهمد و مكلّف نباشد ، و كر و گنگ كه مادر زاد باشد . پس بر هر يك از ايشان خدا حجّت تمام مىكند و پيغمبرى بر ايشان مبعوث مىگرداند و آتشى از براى ايشان مىافروزد و پيغمبر ( ص ) مىگويد به ايشان كه پروردگار شما امر كرده شما را كه داخل اين آتش شويد و هر كه داخل شد بر او برد و سلام خواهد شد و هر كه فرمان نبرد داخل آتش خواهد شد . 190 و مجلسى ( قدّس سره ) بعد از اين حديث احاديث چندى قريب به اين مضمون ذكر كرده بعد فرمود احاديث بسيار است در اين باب و از عقل بعيد نيست ، تا آنكه در آخر دو حديث نقل كرد كه اطفال مشركين و اهل دنيا خدمتكاران اهل بهشتند ، بعد فرمود و كلينى ( قدّس سره ) به سند صحيح از زراره روايت كرده كه گفت از صادق ( ع ) سؤال كردم كه چه مىفرمائى در اطفالى كه پيش از بلوغ بميرند . فرمود سؤال كردند از رسول خدا ( ص ) از احوال ايشان ، فرمود خدا داناتر است به آنچه ايشان خواهند كرد . حضرت فرمود يعنى دست از ايشان برداريد و در باب ايشان سخنى مگوئيد و علم ايشان را به خدا بگذاريد . 191 مؤلف گويد اصل همان است كه اشاره نموديم كه خدا و امناء خدا گاهى ما ضعفاء را به علم تربيت مىنمايند و گاهى به جهل و آنجا كه مقام علم بود چندان